Na jarenlang een hekel te hebben gehad aan de eindeloze wirwar van bovengrondse kabels en masten die een groot deel van de skyline hier in Los Angeles bepalen, begin ik me er eindelijk bij neer te leggen. Vanwege de aardbevingen die hier af en toe voorkomen, kunnen deze leidingen niet onder de straten en trottoirs worden aangelegd, zoals in veel andere grote steden wel het geval is. En dus zijn we gedwongen ermee samen te leven.
Maar uiteindelijk begon ik de masten en draden niet langer te zien als een onvermijdelijke plaag, maar eerder als dragers. In staat om hun eigen, verwachte schoonheid over te brengen, snijden en verdelen ze de hemelvlakken op steeds verrassende, abstracte manieren.
De kleuren die in dit schilderij voorkomen zijn:
Dat besef bracht een ander soort ontwaken teweeg, zowel als persoon als kunstenaar. Schoonheid is niet altijd te vinden op de voor de hand liggende of verwachte plekken. Hetzelfde geldt voor mensen, ideeën of manieren van zijn.
Schoonheid laat zich niet zo nauw definiëren en is bovendien niet te vinden in... Wat we zien – maar in Hoe We kiezen ervoor om te zien, of we leren het.
Met andere woorden: schoonheid schuilt niet zozeer in onze onderwerpen, maar in de mate waarin we in staat zijn onze onderwerpen te zien en te voelen. Pas dan kunnen we als kunstenaars onze aandacht richten op hoe we die gevoelens op papier of doek kunnen weergeven.
