Ik denk dat er een mythe bestaat dat elke professionele kunstenaar elke keer dat hij of zij de kwasten oppakt een meesterwerk schildert. Velen doen dat wel, maar er zijn ook veel kunstenaars die graag experimenteren met technieken, of die niet helemaal tevreden zijn met hun resultaten en daarom een schilderij weggooien om aan een nieuw te beginnen. Maar geen schildertijd is ooit verspild. Door herhaaldelijk te schilderen, brengen we goede schildertechnieken in onze creatieve sessies. De fouten die we maken, verbeteren ons werk. Zonder mislukte schilderijen staan we simpelweg stil in de tijd en komen we mogelijk geen stap verder in onze persoonlijke artistieke reis. Dat is natuurlijk anders als we het niveau hebben bereikt dat we oorspronkelijk als kunstenaar voor ogen hadden. In dat geval is het heerlijk om ervan te genieten. Maar niet iedereen heeft dat geluk of is zo blij met het bereiken van zijn of haar doel.
Ik geniet van het leerproces en de groei die ik ervaar telkens als ik mijn penseel oppak, maar ik maak wel fouten waar ik ook van leer. De grappigste fout die ik onlangs maakte, had niets met schilderen te maken. Zwanen bezoeken dagelijks onze cottagetuin en wonen er bijna. Ik kan het niet laten, ik geef alle dieren die in onze tuin leven een naam. We hebben Hector de reiger, Russell de kraai en nog veel meer dagelijkse bezoekers. Maar dit voorjaar kwam er een jonge zwaan bij en ik gaf hem de naam Sebastian. Hij vergezelde Sydney, onze vaste zwanenbezoeker, maar Sydney leek aanvankelijk niet erg blij met de extra gast en liet vaak zijn afkeuring blijken. Althans, dat dacht ik. Toen veranderde Sydney's agressie in een paringsritueel en realiseerde ik me al snel dat Sebastian een nieuwe naam nodig had. Vandaar de titel "Sabrina" voor de aquarelstudie van de zwaan hierboven.
Terwijl ik mijn atelier aan het voorjaarsschoonmaken was, zag ik deze twee zwanen over het water glijden. Ze zagen er zo majestueus uit en Sabrina leek te glimlachen. Sterker nog, ik weet bijna zeker dat ze naar me knipoogde. Maar dat kan ook gewoon mijn verbeelding zijn. Hoe dan ook, ze zorgde voor een heerlijke afleiding van het ophangen van schilderijen in mijn atelier en het algemene opruimen. Morgen kan ik mijn atelier binnenlopen en genieten van het schilderen. En Sabrina, die tussen het opruimen door geschilderd is, zal me begroeten en naar me glimlachen. Wat een heerlijke manier om mijn dag te beginnen!
