Het interpreteren van onze complexe, zichtbare wereld vereist meer dan alleen onschuldige ogen; het vraagt om een doordachte en gerichte aanpak die verder gaat dan louter kopiëren. Een esthetisch oordeel over een object dat in de traditionele zin niet als mooi wordt beschouwd, vereist dat de kijker een combinatie van eigenschappen overweegt, waaronder vorm, kleur en structuur. Met de esthetische gevoeligheid van een kunstenaar benader ik de objecten die mijn fascinatie wekken. Ik beschouw alles als een prooi, op zoek naar het kleinste vleugje kleur of textuur dat een waardig onderwerp zou kunnen suggereren. Het licht waarin deze objecten worden belicht, kan het verschil maken tussen nader onderzoek en een diepgaande beschouwing, of slechts een vluchtige blik.

Zodra mijn aandacht valt op een thema dat de moeite waard is om te bestuderen, besteed ik tussen de 5 minuten en 2 jaar aan het ontdekken van de mogelijkheden ervan. Het grootste deel van mijn onderwerp ligt daar in het volle zicht, genegeerd, verwaarloosd, veroordeeld en, wat voor mij het belangrijkst is, onopgemerkt door voorbijgangers. We lopen door de straten, kijkend maar niet ziend, zichtbaar maar onzichtbaar, het ligt er stil, passief en onopgemerkt.

“Locked & Loaded II”

“Wereldwijde crisis”

Deze momenten van ontdekking zijn zeldzaam en de openbaring die ze geven is vergelijkbaar met het vinden van de Ark van het Verbond, maar niet elke ontdekking kan een onderwerp voor een boek worden. Het kan gebeuren dat tijdens het schetsen op locatie het volledige potentieel van een idee zich openbaart, of dat het als een vluchtige gedachte wordt verworpen. Het creatieproces is voor mij een langdurig proces dat begint met een paar snelle schetsen, die vervolgens kunnen uitgroeien tot een obsessie die maanden kan duren om op te lossen.

Het idee van schoonheid in het alledaagse is geen nieuw concept, maar het motiveert me om mensen die nog niet hebben nagedacht over het plezier dat te vinden is in een oude deur met afbladderende, vervaagde verf, te laten inzien hoe mooi dat kan zijn. Het is afgebrokkeld hout of een roestend oppervlak dat langzaam erodeert door de tijd en het weer. De steen of het stucwerk lijkt nu op het oppervlak van de maan met zijn kraters, putjes en vervaagde kleuren. Heb je ooit de roestvlekken van een ijzeren rooster rond een oud raam opgemerkt, als een wenende engel? Het is prachtig ijzeroxidepigment dat het oppervlak eronder kleurt zonder dat iemand erom geeft of het zelfs maar opmerkt.

Mijn schilderproces is gevarieerd en soms behoorlijk langdurig, maar ik probeer het waar mogelijk interessant en afwisselend te houden, want er is niets erger dan routine of verveling die de inspiratie de nek om draaien. Mijn onderwerpen zijn ook heel gevarieerd en kunnen variëren van een vrachtwagen op een straathoek tot een voetganger die langs een prachtige muur loopt, of een oude, verweerde en vervaagde deur. De meeste van mijn beelden en ideeën komen voort uit mijn reizen. Voor mij is het de kick die ik krijg van het zien van nieuwe en interessante plekken, het verkennen van onbekende straten, nieuwe gezichten, en de verrassing die je krijgt als je een hoek omgaat en begroet wordt door een beeld dat je echt enthousiast maakt.

“Natuurlijke selectie”

Normaal gesproken heb ik een schetsboek, kleine aquarelverfjes, een paar penselen en potloden (kleur- en grafietpotloden) en een camera bij me. Alles hangt af van de tijd en de situatie. Als ik haast heb, maak ik misschien gewoon wat foto's met mijn camera. Als ik tijd heb, maak ik een snelle schets, maar als het onderwerp er een is die ik later zeker nog eens wil gebruiken, investeer ik wat tijd en maak ik ter plekke een klein schilderijtje. Het hangt er echt vanaf wat ik in de foto zoek. Is het gewoon een snelle compositiestudie, of word ik, zoals vaak gebeurt, meteen overvallen door een stroom van ideeën en mogelijke composities over hoe ik een bepaald onderwerp kan aanpakken? Als ik de foto echt mooi vind, ga ik er op verschillende momenten van de dag regelmatig naar terug om te zien hoe het zonlicht het onderwerp beïnvloedt, want schaduwen en kleuren kunnen behoorlijk veranderen door de elementen. Als ik de kans krijg om aan een interessant onderwerp te werken, merk ik dat ik heel snel moet werken, omdat de licht- en schaduweffecten snel veranderen. Die eerste opwinding bij het zien van een schaduw, veroorzaakt door de zon, kan heel snel en drastisch verdwijnen, dus fotografeer ik het onderwerp meestal continu terwijl ik werk. Zo heb ik een selectie foto's in verschillende stadia die me helpen bij wat ik aan het doen ben.

“Gebogen van vorm”

Als ik uiteindelijk terugkeer naar de studio, verzamel ik mijn tekeningen, schilderijen en foto's en neem ze mee naar de werkruimte, samen met gevonden voorwerpen. Deze helpen me bij het ontwikkelen van mijn aquarellen.. Een schilderij is vaak een optelsom van verschillende elementen die samengebracht worden om een eindbeeld te creëren dat al dan niet echt heeft bestaan. Er is een bewuste poging om niet alleen een oppervlak, een foto of een object getrouw weer te geven, maar om het te herinterpreteren op een manier die een krachtig en hopelijk uniek eindresultaat oplevert.

Door de jaren heen voel ik me steeds meer aangetrokken tot vergelijkbare onderwerpen, hoewel ik probeer open te staan voor wat ik schilder. Ik ga zeker niet op zoek naar iets specifieks, maar bepaalde thema's keren ongetwijfeld steeds terug. Alles wat karakter heeft, wat een beetje ongewoon is maar niet gekunsteld, trekt mijn aandacht. Compositie is een heel belangrijk element voor mij en alles wordt zorgvuldig overwogen voordat het wordt weggelegd. Ook hier probeer ik geen vooropgezette ideeën te hebben over hoe dingen eruit moeten zien of hoe ik ze wil hebben. In plaats daarvan vertrouw ik op mijn intuïtie over de compositie. Ik ben er vrij goed in om te herkennen hoe het oog over een schilderij of oppervlak beweegt, en ik kan dat onderdeel van het compositieproces meestal sturen als een dirigent met een orkest. In mijn jeugd was ik erg gefixeerd op de gulden snede en die bepaalde hoe ik mijn schilderijen en beelden zou opzetten. Als het niet paste of werkte zonder al te veel te veranderen, dan ging ik verder en verwierp ik dat onderwerp. Nu ben ik veel minder beperkend en laat ik me leiden door mijn intuïtie en ervaring.

“"Uitermate minimalistisch"”

De meeste van mijn tentoongestelde schilderijen worden in mijn atelier gemaakt, aangezien de meeste schetsen en tekeningen die ik ter plekke maak, door mij uitsluitend als ondersteunend materiaal worden beschouwd en niet voor de kijker bedoeld zijn. Ik werk vaak met een schetsboek open op een tafel in mijn atelier, waarin ik ideeën, gedachten, compositiestudies en zelfs kleuren kan uitwisselen terwijl ik aan een schilderij werk. Dit betekent meestal dat mijn schetsboeken een mengelmoes zijn van afbeeldingen en teksten zonder duidelijke structuur, maar dat is prima, want ze zijn wederom niet voor iemand anders dan mezelf, om me te helpen visuele problemen op te lossen en ideeën vast te leggen.

“Kleur van de tijd”

In mijn atelier gebruik ik voornamelijk verf van Daniel Smith. Mijn ervaring met hun verf leert dat deze een hoge pigmentatie en goede lichtechtheid heeft en een ongeëvenaard kleurenaanbod biedt. Mijn palet is vrij groot en gevarieerd, maar er is een vaste selectie kleuren die ik vaak gebruik. Pruisisch blauw en Van Dyckbruin gebruik ik voor zwart, licht ceruleumblauw en transparant pyrroloranje gebruik ik vaak aan het begin van elk schilderij om de vorm te bepalen. Daarnaast gebruik ik verschillende blauw- en bruintinten, olijfgroen en kobaltblauwgroen, organisch vermiljoen, sienna en Indisch geel behoren tot mijn meest populaire kleuren, en natuurlijk Chinees wit voor diverse nuances.

Mijn DANIEL SMITH Watercolor Dot Cards bevatten een kleine selectie van onmisbare verfkleuren uit mijn palet. Ze bevatten kleuren waar ik niet zonder kan en bestaan meestal uit kleuren die moeilijk te reproduceren zijn vanuit een standaard kleurenpalet vanwege hun intensiteit en pigmentsterkte. De nieuwste kleur in het DANIEL SMITH-assortiment is Lavendel En het is een kleur die ik zeker in de meeste, zo niet al mijn schilderijen gebruik. Kobaltblauwgroen En Mangaanblauwe tint Het zijn ook onmisbare en bijna altijd gebruikte kleuren.

Ik heb onlangs ook gebruik gemaakt van DANIEL SMITH Aquarelstiften, Deze hulpmiddelen zijn vooral onmisbaar gebleken bij werkzaamheden in het veld, omdat ze een solide, krachtige kleur kunnen aanbrengen over donkere aquarelverflagen. Ik gebruik de aquarelstiften wanneer ik ze nodig heb, maar ze komen pas echt tot leven als je op een vochtig oppervlak werkt of water toevoegt aan een getekende lijn. Ik gebruik ze vooral graag met de Pyrrol-oranje, Biologische Vermiljoen, Permanent groen licht En Kobaltblauwgroen Als ze "droog" zijn, hebben ze een prachtige, intense geur. Kobaltblauw, Pyrrolrood En Bismutvanadaatgeel Ze zijn erg sterk als er water aan wordt toegevoegd, en ik vind het fijn dat ik ze kan gebruiken. Titaanwit En Gepolijst titanium bovenop donkere kleuren. Het draagt allemaal bij aan een breder scala aan aquareltechnieken en helpt bij de ontwikkeling van de artistieke ervaring.

Ik gebruik ook kleurpotloden en hoewel ik ze nu niet veel meer gebruik, heb ik ze vroeger wel eens over aquarelverf aangebracht om de kleuren te versterken en het tekenen te vergemakkelijken. Dit is een van de vele redenen waarom ik graag met aquarelverf werk: het is schoon, ruikt niet, droogt heel snel, is licht en makkelijk mee te nemen, en ik kan het gemakkelijk aanpassen door eroverheen te tekenen, het weg te wrijven en het uit te wassen. Maar dit alles vereist wel een goede, stevige basis.

Net als met mijn verf heb ik geëxperimenteerd met verschillende ondergronden om op te werken. Dit heeft me ertoe aangezet te experimenteren met collage, waarbij ik handgemaakt papier gebruik om verschillende oppervlaktestructuren te creëren die ik vervolgens met aquarelverf bewerk. Ik vind dit een erg interessante manier van werken, maar het heeft wel zijn nadelen, vooral wanneer papier van verschillende diktes meer of minder absorbeert dan het aangrenzende papier, waardoor sommige delen van het schilderij langer nodig hebben om te drogen dan andere.

De drager voor aquarelverf is traditioneel papier, maar speciaal aquarelpapier van 100%-katoen, dat specifiek zuurvrij is, biedt tegenwoordig een zeer hoge kans op een lange levensduur. Zolang de aquarelverf van goede kwaliteit is en bewaard wordt bij relatief weinig licht, zo'n 50 lux of minder, gaan de schilderijen eeuwen mee, zoals te zien is in de aquarellen van Albrecht Dürer.

Ik gebruik zelf voornamelijk handgemaakt papier, om verschillende redenen; ik vind elk vel papier uniek, en de hand en vaardigheid van de papiermaker zijn essentieel voor het maken van een vel aquarelpapier, een kunstwerk op zich. Daardoor kunnen sommige stukken een onregelmatige vorm hebben, een rafelige rand (waar ik dol op ben) en kleiner of groter zijn dan gemiddeld. Dit alles draagt bij aan een unieke ervaring, en de kunst van de schilder is om met al deze inconsistenties om te gaan en een kunstwerk te creëren dat het papier waardig is.

“Theepauze”

“Drukke hoek”

Ik werk al meer dan 30 jaar met hoogwaardig aquarelpapier, maar pas sinds kort werk ik met het handgemaakte papier dat geproduceerd wordt in het papiermuseum van Fabriano - Museo della Carta e della Filigrana. Ik gebruik liever de term 'ruw', wat verwijst naar een onregelmatig, hobbelig oppervlak, in plaats van het gladde 'niet-ruw', dat je overigens ook kunt krijgen afhankelijk van het vilt waarop het papier aanvankelijk is gelegd. Ik vind het ruwere oppervlak prettiger omdat het me helpt bij het creëren van uiteenlopende texturen in mijn schilderijen. Ik heb ook Indiaas handgemaakt papier gebruikt, dat iets geler van kleur kan zijn dan Italiaans papier en een meer gekreukeld uiterlijk heeft, maar het oppervlak is ook erg prettig om op te werken. Er zijn natuurlijk veel verschillende bedrijven, en dus veel variaties en soorten papier, en het komt meestal neer op persoonlijke voorkeur. Deze papiersoorten passen toevallig het beste bij de onderwerpen die ik gebruik en mijn manier van werken.

Voor mij is een goede kwast onmisbaar, maar ik gebruik veel verschillende soorten en varianten, afhankelijk van wat ik wil doen - sommige zijn erg duur, en andere zijn goedkope hobbykwasten. Ik gebruik grote wash-penselen van 2,5 tot 5 cm voor grote, egale vlakken, zoals luchten. Voor meer kalligrafische details gebruik ik mop-penselen. Daarnaast gebruik ik kleine synthetische penselen van 6 mm voor kleinere, brede vlakken, zoals donkere gebieden. Wanneer deze penselen versleten of uit elkaar getrokken zijn, gebruik ik ze voor stippelen, drybrushen en spetteren. Ik gebruik ronde penselen om verf aan te brengen met de punt en de zijkanten, en fijne penselen voor fijne lijnen. Synthetische penselen gebruik ik omdat ze slijtvast zijn, maar marterhaar omdat het veel water vasthoudt. Ik vind penselen met een kleine steel prettiger in gebruik omdat ik ze beter kan controleren. Hobbypenselen bieden die controle, maar de haren zijn niet van de kwaliteit die ik normaal gesproken zou verwachten. Ik gebruik ook verschillende hulpmiddelen om details te creëren die me helpen bij het schilderen. Sponsjes, verfrommeld papier, tissuepapier, plastic folie, zout, plantensprays en af en toe een airbrush staan allemaal tot mijn beschikking en ik gebruik ze als dat nodig is.

Ik probeer mijn waterverf en penselen te beheersen en te dwingen om, zonder de verplichte duizend woorden, de pracht te beschrijven die ik in het alledaagse vind. Ik heb vele manieren gevonden om de verf naar mijn hand te zetten, zodat deze recht doet aan het onderwerp. Met de tijd ben ik steeds beter geworden in het vinden van onderwerpen die me tot het uiterste uitdagen. Ik hoop dat u, na het bekijken van mijn werk, even stilstaat bij de pracht van alles om u heen en deze waardeert: een verbazingwekkende wereld die "verborgen in het zicht" ligt.